WOZJEWJENJE WO DEFINICIJI NARODA

Swjedźenje njewotwisnosće lětsa, a wosebje Marš njewotwisnosće, zawinjowachu žołmu diskusijow wokoło wobydlerskeje a etnokulturneje definicije naroda. Wupowědamy so wo tutej naležnosći tež dla toho, zo media komentowace tute podawki často njekorektnje předstajachu naše stejišćo. Jasna definicija naroda je kluč za kóžde nacionalistiske hibanje.

1. Narod je stawizniskorně formowana synteza etniskeho a kulturneho elementa. Na jeho identitu so tuž składaja kultura, rěč a jeho biologiska zakładnica, kotraž je dany etnos. Stat w našim rozumjenju je jenož emanacija duchownosće a wole naroda — tj. wole prezentujucej so jako fundamentalna energija kóždeje zhromadnosće a duchownosće kolektiwneho žiwjenja w kóždej zhromadnosći wšelakorej. Stat je formu prezencije naroda w politiskim swěće a w žanym padźe njesměmy identifikować stat z narodom, a wobydlerstwo (statne přisłušenstwo) z narodnosću.

2. Nacionalizm je nastajenje, kotrež zakłada prěnjenstwo narodneho zajima (rozumjeneho jako zajim kolektiwneho byća, nje jednotliwych jeho jednotkow) nad wšitkimi druhimi zajimami w zjawnym žiwjenju. Wuznam wotróžnja zajim stata (raciju stata) wot naroda, dokelž móžemy sebi předstajić stat nominalnje wšón tutoho zajima ustawicno a wědomje njerealizujucy (kaž w padźe PRL). Nacionalizm tuž njeje druhi patriotizm (w hovorowych rozumjenjach wjetši, přewulki), ani patriotizmom teoretisce wupołoženym, ale něčim wěcownje wšelakorej. Patriotizm staji nakaz na staranje přede wšěm wo struktury stata, a nacionalizm wo struktury naroda jako etnokulturneje kolektywnosće. W žanym padźe njesměmy identifikować nacionalizm ze šowinizmom — tj. zaslepenym lubowanjom wuznanom našemu narodej a wědomym přehladowanjom jeho nedostatkow. Stejimy na stejišću, zo so je zwjazaneho z wuznanom narodom dla toho, zo je wuznany, nje dla toho zo je nejdokonalniši (podobnje kaž lubujemy swoju swójbu chłód nedostatkow jeje čłonow). Šula Zadrugi mocnje podšmórnowaše nedostatki narodneho charaktera Polakow a trěbnosć likwidacije kaž jich, tak žórłow.

3. Wažnym wuměnjenjom za eksistowanje naroda je jeho kultura a rěč. Eksistowace narody w toku swojich stawiznow často — wjelekróć dźakowano swojej kulturnej atraktiwnosći — asymilowachu jednotliwcow a skupiny cuzeho pochada. Nje móžemy pak dospołnje abstrahować wot biologiskeje zakładnicy. Hódnoćimy jako wopačne wobej skrajnej nastajeni — připóznawanje, zo hódnota kolektywa wisa wuhotojcy wot jeho biologiskeho elementa (štož twori zakład rasistiskich konceptow), kaž tež dospołne wotpokazowanje biologiskeho elementa. W myslenju wo narodźe trěbno je tu wytwarjeć syntezu a zwidźeć trěbnosć harmonizacije kulturneho a biologiskeho elementa.

4. Narodna asymilacija je fenomenom postrjehowanym w stawiznach, tež w stawiznach pólskeho naroda. Wobkedźbujmy, zo narodna asymilacija woznamjenja dospołne wzdaće so prjedawšeje identity, štož je powšitkomnje rozkrucene w času. To je trěbne, dokelž narodna zhromadnosć woča w chwilach pruwowanja dospołnu a njewuměnitu lojalnosć, štož njehodźi so spojić z dwojnej identitu a tuž z dwojnej lojalnosću. To njeje samsne ako akceptacija wosoby druheje narodnosće a wobydlera RP, hdyž tuta wosoba swoju kulturnu wšelakorosć zachowuje. Asymilowali smy do našeje narodneje zhromadnosće (a nje jenož wobydlerskeje) wulke skupiny Němcow, Ukrajincow a Běłorusincow, Litwjancow a w mjenšej měrze Prusow, Jaćwingow, Armjancow a Tatarow. We wšitkich tutych padach proces tutón traješe generacije a hižo z tutoho přičiny je demagogiju powołowanje so na tute pady přez stronicow spěšneho přiwałka migrantow. Wobkedźbujmy, zo we wjetšinje tutych padow rěčimy wo indoeuropskich ludach, štož wěsće wolóžowaše tutón nestany proces. Předstajiwy je asymilacija wosoby samo z jara eksotiskeho etnosa, hdyž je to pad jednotliwy a sahnjacy spěše na potomkow tajkich wosobow w ramach pólskosće rodźenych a wukubłanych. Předpokład, zo přichadnik z druheje kultury a civilizacije lochko stanje so lojalny našej zhromadnosći, je skrajna naiwita, samo hdyž so tajke pady přitrjechjeli. Wopjeranje politiki na tutej je něčim skrajnje škódnym a njewotpowědnym. Smy stronicy homogeneho a monokulturneho pólskeho towaršnostneho rědu a traktujemy tutu skoro jednotliwosć etnisku, kotruž zachowamy, jako hódnotu hódnotu wobrony. Wupowědamy so wot započatka eksistowanja našeho towarstwa za towaršnostnu politiku spěchowacu wotdźělnemu byću narodow, kulturow a etnosow. Za toto rěči kaž stawizniske doznaće našeho naroda, tak wobkedźbowanje wuslědkow politiki wjelekulturnosće w swěće dźensnišeho Zapada. Nimam tež dwěla, zo wrjeskala nagonka přećiwo nibyrjace „rasizmej" někotrych transparentow na Maršu njewotwisnosće 11. XI. 2017 je wuraznym njedrohu k ideji jednotnje etniskeho naroda, a nje wola wobrony — přez nikoho neohroženych — tych njewjele „Murinow", kotřiž bychu woprawdźe chcyli bydlić w Pólskej jako lojalni wobydlerjo.

5. Smy słowjanskim, zapadnym, indoeuropskim a běłym narodom. Kóždy z tutych faktorow nějak wopisuje našu identitu, hačrunjež ju w cyłosći njewučerpaje. Kóždy je hódny wobrony, sahajo to tež na biologisku charakteristiku našeho naroda. Wuskutk genow njeje dospołnje znaty, ale što wo nim wěmy, rěči nam, zo je mócny. Tež dla toho nje wozrózbjamy so na hesła wo „běłej Europje", runje tak kaž njewozrózbjamy so, zo so Republika Haiti wopisuje jako „čorna republika".

6. Cyle wotdźělna, ale tu hódnoćowa naležnosć je reakcija prominentnych postawow narodneho hibanja na dosć rozumnu wupowědź Mateusza Pławskeho wo trěbnosći wotdźělneho byća etniskich zhromadnosćow (etnopluralizma). Interpretujemy ju jako pospyt pripodobnjenja so lěwicowo-liberalnym elitam, a tuž pripodobnjenja so njepřećelnikej naroda pólskeho. Njewotwisnje wot motiwow, kotrež wjedźachu tymi nawodnikami, jich postawu w tutej naležnosći po 11. XI. 2017 hódnoćimy jako kompromitowacu jich jako pólskich nacionalistow.

Hłowny zarjad Towarstwa za tradiciju a kulturu „Niklot"

póšt. ksch. 11
03-200 Waršawa 38

E-mejl: niklot@niklot.org.pl